هدف پژوهش حاضر، بررسی و معرفی مدل ها و معیار های ارزیابی عملکرد مالی واحد های تجاری شامل معیار های سنتی حسابداری و معیار های مالی نوین یا مبتنی بر ارزش می باشد تا از این طریق پیرامون یافتن معیاری مناسب در جهت ارزیابی عملکرد مالی بینشی ارایه دهد. در راستای نیل به این هدف 17 مورد از معیار های ارزیابی عملکرد مالی شامل 9 مورد از معیار های سنتی حسابداری و 8 مورد از معیار های مبتنی بر ارزش مورد بررسی قرار گرفته و به محاسن و معایب هر کدام اشاره گردید. نتایج حاصله نشان می دهد که به دلیل ضعف ها و کاستی های موجود در معیار های سنتی حسابداری از قبیل ناهماهنگی با شرایط نوین اقتصادی، نبود انعطاف پذیری جهت تطبیق با شرایط محیطی در حال تغییر، بی توجهی به شاخص های غیر مالی، نادیده انگاشتن سرمایه های فکری و رویکرد گذشته نگری آن و نیز نارسایی ها و محدودیت های معیار های مبتنی بر ارزش، به کار گیری هر کدام از معیار های مذکور به تنهایی و توجه و اتکای صرف به آن نمی تواند در ارزیابی عملکرد واحد تجاری موثر بوده و تصویر روشنی از آن ارایه دهد. لذا این معیارها باید بدون توجه به طبقه بندی های رایج، با تلفیقی از شاخص های سنتی، نوین و سایر معیارها مورد استفاده قرار گیرند تا بهترین نتیجه ممکن را در شرایط فعلی به وجود آورند. شناخت معیارها و شاخص های سنجش عملکرد و ارزیابی عملکرد سازمان به همراه به کارگیری آن معیارها، می تواند به مدیران در جهت اتخاذ تصمیم های منطقی و مدبرانه، کمک شایانی نماید.

برای حل مسایل چند هدفه خطی در تصمیم گیری های چند هدفه، تکنیک های مختلفی از جمله تکنیک معیار جامع ارایه شده است. حل در این تکنیک با توجه به نرم های یک و دو تا بی نهایت صورت می گیرد. در این تحقیق تکنیک معیار جامع با نرم بی نهایت در نظر گرفته شده و با ترکیب آن با روش برنامه ریزی آرمانی توسعه داده شده است. لذا نشان داده شده که رویکرد معیار جامع می تواند مطابق روش برنامه ریزی آرمانی مدل شود. در نهایت مثالی برای نمایش این ادعا از بهینه سازی مسایل چند هدفه مورد تحلیل قرار گرفته است.

در این مقاله، یک معیار جامع سنجش کیفیت به منظور بررسی عملکرد مدل های شناسایی شده از سیستم های هیبرید غیرخطی با روش های مبتنی بر رگرسیون بردار پشتیبان، توسعه داده شده است. معیار سنجش کیفیت پیشنهادی در بردارنده تمامی فاکتورهایی است که کیفیت مدل شناسایی شده را تحت تاثیر قرار می دهد. این فاکتورها عبارتند از: خطای شناسایی، کیفیت سیگنال سوئیچ و پیچیدگی مدل. با استفاده از معیار کیفیت توسعه داده شده ، می توان پاسخ های حاصل از شناسایی سیستم هیبرید را مقایسه کرده و بهترین مدل بدست آمده که دارای پیچیدگی معقول بوده، خطای شناسایی مناسب داشته و کیفیت سیگنال سوئیچ آن مطلوب است را انتخاب نمود. این معیار کیفیت با لحاظ کردن اصل تیغ اوکام، از انتخاب مدل های بسیار پیچیده جلوگیری می کند. همچنین امکان مقایسه تاثیر توابع کرنل متفاوت بر مدل شناسایی شده را با در نظر گرفتن فاکتورهای ذکر شده، فراهم می کند.

معیار فاصله، نقشی کلیدی در بسیاری از الگوریتم های آموزش ماشین و شناسایی آماری الگو دارد؛ به گونه ای که انتخاب تابع فاصله مناسب، تاثیر مستقیمی بر عملکرد این الگوریتم ها دارد. در سال های اخیر، آموزش معیار فاصله با استفاده از نمونه های برچسب دار و یا دیگر اطلاعات موجود، یکی از حوزه های بسیار فعال در حوزه آموزش ماشین شده است. پژوهش ها در این راستا، نشان داده است که معیارهای سنجش فاصله مبتنی بر یادگیری، عملکرد بسیار بهتری در مقایسه با معیارهای فاصله مرسوم از قبیل فاصله اقلیدسی دارند. با گسترش این الگوریتم ها، نوع مبتنی بر کرنل برخی از این الگوریتم ها نیز ارائه شده که در آنها با استفاده از تابع کرنل، نمونه ها به طور غیر صریح به فضای ویژگی جدیدی با ابعاد بالاتر نگاشت یافته و سپس در این فضای ویژگی جدید، معیار فاصله برای کاربرد مورد نظر آموزش داده می شود. برخلاف عملکرد بسیار خوب توابع کرنل در الگوریتم های مختلف، یکی از مسائلی که در این الگوریتم ها وجود دارد، انتخاب کرنل مناسب و یا پارامترهای مناسب برای یک کرنل مشخص است. استفاده از کرنل مرکب به جای استفاده از یک کرنل به تنهایی، بهترین راه حلی است که تاکنون برای این مسئله ارائه شده است. در فرآیند دست یابی به کرنل مرکب بهینه نیز، استفاده از الگوریتم های یادگیری اهمیت دارد. در این پژوهش، با ادغام این دو فرآیند یادگیری، ساختارهای نیمه نظارتی متفاوتی برای تعیین وزن کرنل ها در یک ترکیب کرنلی ارائه می شود. کرنل مرکب نهایی برای سنجش فاصله داده ها در کاربرد خوشه بندی مورد استفاده واقع می شود. در ساختارهای نیمه نظارتی بررسی شده، سعی بر آن است که در فرآیند بهینه سازی با تعیین تابع هدف مناسب، وزن کرنل ها به گونه ای تعیین شود که فاصله زوج های مشابه کمینه و فاصله زوج های نامشابه بیشینه شود. بررسی عملکرد این ساختارهای پیشنهادی بر روی داده مصنوعی XOR و همچنین مجموعه داده های پایگاه داده UCI نشان دهنده موثر بودن ساختارهای پیشنهادی است.

کارایی نشان می دهد که سازمان چگونه از منابع خود در راستای تولید نسبت به بهترین عملکرد در مقطعی از زمان استفاده کرده است. یکی از مهم ترین شاخص های بررسی عملکرد شرکت ها کارایی است، پیش بینی کارایی شرکت های بورس اوراق بهادار و شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی شرکت ضرورتی است که در این پژوهش به آن پرداخته شد. به طوری که این تحقیق به بررسی نقش معیار های ریسک و نظام راهبری بر کارایی شرکت می پردازد .. در این راستا، برای اندازه گیری کارایی شرکت از روش تحلیل پوشش داده ها استفاده شده است. متغیرهای مستقل اولیه در این پژوهش شامل متغیرهای نظارتی نظام راهبری می باشد. یافته های تجربی مربوط به بررسی 154 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه ی زمانی 1390 تا 1397، نشان می دهد که متغیرهای نسبت مالکان نهادی، نسبت مدیران غیرموظف، ارتباط سیاسی شرکت و نسبت مالکیت مدیریتی و تمرکز مالکیت نسبت به سایر متغیرها قدرت بالاتری در تبیین کارایی شرکت با استفاده از روش فرهنگی دارند و همجنین از بین معیار های ریسک معیار ریسک مالی،ریسک نوسان قیمت سهام وریسک بحران مالی بر کارایی تاثیر دارد به علاوه، از نتایج دیگر پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که در پیش بینی و ارائه الگو کارایی آتی شرکت می توان از روش لاسو با خطای ناچیز استفاده کرد.

نیازسنجی نه تنها جایگاه ویژه ای در تحقیقات آموزشی دارد، بلکه از مقدماتی ترین فعالیت های برنامه ریزی و طراحی آموزشی در الگوهای کمپ، انستیتو توسعه آموزشی، تهیه نظام های آموزشی و آموزش معیاری محسوب می شود. نیازسنجی زمینه ساز پدیدآیی استراتژی ها، سیاست ها، اهداف و فعالیت های منطقی برای پوشش نیازها است. هدف از این نوشتار، معرفی روش ها و تکنیک های کاربردی نیازسنجی به صورت جامع، برای استفاده برنامه ریزان، دانش پژوهان و دانشجویان است. بنابراین، ماهیت، اهداف و فرایند روش های هدف محور به همراه تکنیک های کلاسیک، استقرایی، قیاسی، پیشنهادی کلاین؛ روش های توافق محور به همراه دلفی، فیش باول، تل استار و روش های مساله محور به همراه درخت خطا، رویداد مهم، آزمون وظایف کلیدی و تجزیه و تحلیل شغل و روش های ترکیبی در سطح فراسوی کلان، کلان متمرکز، خرد-منطقه ای و خرد-مدرسه ای مورد مطالعه قرار گرفته است.

سنجش زبان یکی از ارکان اساسی هر نظام آموزش زبان به شمار می آید. بخش عمده ای از کارآمدی مراکز آموزشی در گرو بهره گیری از شیوه های معتبر سنجش است. در پژوهش حاضر تلاش شده است تا به بررسی اعتبارسازه ای معیار نمره دهی مهارت نوشتن در آزمون رسمی پایان دوره ی مرکز زبان فارسی دانشگاه فردوسی پرداخته شود. به این منظور نتایج به دست آمده از یکی از آزمون های برگزار شده در این دانشگاه توسط مدل های آماری راش و تحلیل عاملی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحلیل عاملی نشان داد که سه سازه ی کیفیت زبان، انسجام و ارتباط با موضوع برای سنجش مهارت نوشتن از میزان اعتبار بالایی برخوردار هستند. در این میان سازه ی انسجام با 0. 98 بیشترین میزان و دو سازه ی دیگر هر کدام با 0. 97 دومین میزان بار عاملی را داشتند. همچنین در معیار نمره دهی این آزمون بسندگی از یک مقیاس شش درجه ای برای نمره دهی هر یک از سازه ها استفاده شده است. مدل آماری راش نشان داد که هر یک از ارزیاب ها توانسته اند به شکل نسبتا صحیحی از این مقیاس برای نمره دهی استفاده کنند، زیرا ترتیب آستانه ها مطابق ترتیب نمرات است و بهم ریختگی ندارد. از سویی دیگر نقشه ی آزمون دهنده پرسش گویای این امر بود که این مقیاس نمره دهی توانایی تمیز آزمون دهندگان ضعیف، متوسط و قوی را از یکدیگر دارد و مولفه ها و درجه های نمره گذاری (0 تا 5) همه ی گستره ی توانایی آزمون دهندگان را دربرمی گیرند و با این مقیاس می توان تمام داوطلبان با هر میزان توانایی نوشتن را اندازه گرفت. همچنین میزان پایایی نمره دهنده در این آزمون 0. 96 برآورد شد که رقم بسیار مناسبی محسوب می شود.

نقد ترجمه اظهار نظر کردن در مورد یک ترجمه است که به معنی دقیق از طریق تشخیص کیفیت متن ترجمه و ارزشیابی آن در مقایسه با متن اصلی صورت می گیرد. نقد یک سویه که فقط براساس ترجمه و بدون مقایسه آن با متن اصلی انجام می پذیرد فرایند کاملی نیست، زیرا این متن اصلی است که معیار ارزیابی ترجمه می باشد. یک ترجمه ممکن است زبان طبیعی، سبک معمولی، محتوای قابل فهم، و متن سلیس و روان داشته باشد، اما پیام ارائه شده در آن مطابق با متن اصلی نباشد. بنابراین، طبیعی بودن زبان در متن ترجمه و نیز درست بودن ترجمه در رساندن پیام متن اصلی با توجه به هدف و نقش مورد نظر، معیارهای اساسی در نقد ترجمه می باشند. مقاله حاضر تلاشی در جهت بیان تفصیلی این معیارها است.

زمینه و هدف: بررسی و مرور متون نشان می دهد که هنوز در مورد این که آیا تکنیک جراحی یک معیار پیش آگهی کننده برای موفقیت جراحی عفونت مزمن گوش میانی است یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد؛ بنابراین پژوهشگران در این مطالعه بر آن شدند تا با مرور متون گذشته و بررسی تجربه ده ساله خود موضوع را موردتوجه قرار دهند. مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر 505 گوش که با عفونت مزمن گوش میانی مورد جراحی قرارگرفته بودند، بررسی شدند. جراحی ها شامل 225 تمپانوپلاستی (6/44 درصد)، 93 ماستوئیدکتومی با حفظ دیواره ی کانال (CWUM) (4/18 درصد) و 187 مورد ماستوئیدکتومی با پایین آوردن دیواره کانال (CWDM) (37 درصد) بود. پیامد اولیه نتایج: آناتومیک یا همان درصد میزان موفقیت درترمیم پیوند پرده گوش(GSR) در هر تکنیک و پیامد ثانویه نتایج: شنوایی بود. نتایج: به طورکلی GSR در 460 گوش (1/91 درصد) مشاهده شد که در تمپانوپلاستی، CWUM و CWDM به ترتیب عبارت بود از: 201 گوش (3/89 درصد)، 81 گوش (1/87 درصد) و 178 گوش (2/95 درصد)؛ اما اختلاف آماری معناداری بین تکنیک های سه گانه وجود نداشت (14/0(P=. میانگین بهبود Air-Bone Gap (ABG) بعد از جراحی در این گروه ها به ترتیب برابر بود با: 8/7، 1/11 و 3/4 دسی بل. نتیجه گیری: هرچند میزان موفقیت هر سه روش در این مطالعه در مقایسه با مطالعات دیگر در حد قابل قبول بود و پیامد اولیه آناتومیک یا همان درصد میزان موفقیت درترمیم پیوند پرده صماخ درروش CWDM بهتر از تمپانوپلاستی وCWUM بود؛ تکنیک جراحی یک معیار پیش آگهی کننده برای موفقیت جراحی عفونت مزمن گوش میانی نبود.